Wstęp
Następuje szczegółowy opis Egiptu. Autor podaje dokładne położenie geograficzne (między Pustynią Libijską a Arabską) i wynikający z niego surowy klimat krainy. Podkreśla, że żyjąc w takim miejscu ludzie mieli następujący wybór: albo zginąć, albo podporządkować sobie przyrodę. Trudne warunki doprowadziły do wykształcenia specyficznych form budownictwa, to zaś wymagało opracowania zasad miernictwa czy mechaniki. Podkreśla rolę wylewów Nilu dla całego narodu – decydowały one o urodzaju bądź klęsce głodu i wyznaczały upływ czasu. Cywilizacja rozwinęła się, wykształcając trzy stany społeczne: lud, kapłanów i faraona. Zadaniem ludu była ciężka praca, faraon kierował nimi, zaś kapłani mieli tworzyć plany. Największą władzę posiadał faraon. Był wodzem armii, najwyższym trybunałem sędziowskim, najważniejszym kapłanem, pochodził zaś od samego boga Słońca. Niżej od niego znajdywali się kapłani, ludzie uczeni, którzy zajmowali się kształceniem, leczeniem, polityką, decydowaniem o pracy na budowie oraz przepowiadaniem przyszłości i odczytywaniem znaków. Najniżej znajdował się lud, który dzielił się na robotników i rolników. Idealny porządek trwał w Egipcie długo, ale nie dane było mu istnieć na wieki - po upadku XX dynastii, co miało miejsce w XI wieku p.n.e., władzę obejmuje Sem-amen-Herhor, arcykapłan Amona i syn boga Słońca.
Tom 1
Ramzes XII rządzi swym krajem już trzydzieści lat. W miesiącu Farmuti mianuje swego 22-letniego syna Cham-semmerer-amen-Ramzesa następcą tronu egipskiego. Młody Ramzes otrzymuje tytuł erpatra, prosi jednak ojca, by ten powierzył mu dowodzenie korpusem Menfi. Faraon zwołuje naradę. Arcykapłan największej świątyni Amona w Tebach, Sem-amen-Herhor, przewodzi zebraniem. Rada podejmuje decyzję, w myśl której przyszły faraon ma zebrać dziesięć pułków wojska i wraz z machinami wojennymi stoczyć walkę z armią generała Nitagera, wodza egipskiej armii, w pobliżu Pi-Bailos. Herhor, jako minister wojny, ma znajdować się w oddziale młodego Ramzesa.
Następca tronu sam nadzorował wszystkie pułki i dbał o dobro swoich żołnierzy. Sprawdzał, czy na pewno niczego im nie brakuje. Kiedy wyruszyli natknęli się na dwa skarabeusze, które stały na trasie, którą mieli przejść. Eunan, który stał na czele, uważał, że nie powinni iść dalej tą drogą, bowiem skarabeusze są świętymi zwierzętami, symbolizującymi Słońce. Ramzes nie zgadzał się z decyzją Eunana i nie szanował tego typu przesądów, więc polecił dowodzenie Patroklesowi, greckiemu generałowi, który z racji różnicy kulturowej nie obawiał się złej wróżby. Książę i jego przyjaciel Tutmozis oddzielili się od reszty oddziału i wybrali inną drogę. Idąc dalej wojsko natknęło się na kanał, który kopał niewolny chłop przez dziesięć lat, ponieważ jego pan przyrzekł, że uwolni go, gdy chłop stworzy kanał, którym doprowadzi wodę do gospodarstwa. Człowiek błagał Eunana i Herhora, by nie zasypywano dzieła, na które poświęcił swe życie, ale nikt go nie wysłuchał. Pobito go i zasypano kanał, by umożliwić wojsku ruszenie w dalszą drogę.
Podczas wędrówki Ramzes rozmawia z Tutmozisem. Książę jest przejęty sytuacją w państwie - zagarnianiem władzy i majątków przez kapłanów oraz kolejnymi buntami podbitych prowincji. Nie podoba mu się zmniejszenie armii i jej uległość wobec kapłanów. Odgraża się, że kiedy zostanie władcą, skończy się ich samowola. Tutmozis odpowiada, że kapłani mają po sobie lud, który sprzeciwi się takiemu traktowaniu.
Trafiają do doliny o żyznej ziemi i napotykają folwark. Spotykają tam piękną żydówkę o imieniu Sara. Wdają się z nią w rozmowę. Dziewczyna robi na następcy tronu duże wrażenie ze względu na swój wygląd i szczerość. Informuje przybyszów, że znaleźli się na ziemi należącej do Sezofrisa, który zabrania przebywać wojsku na jego terenach, powinni więc odejść stamtąd. Odpowiada też, że nie zamierza być kochanką żadnego z nich, ponieważ nie wie, kim są, jednak książę robi na niej duże wrażenie. Ramzes przyznaje się do swego królewskiego pochodzenia. Sara podoba mu się tak bardzo, że ofiarowuje on jej swój złoty łańcuch i mówi, by oddała go ojcu, ponieważ chce ją wykupić od niego. Radosne spotkanie przerywa alarm dobiegający z obozu wojskowego. Ramzes powraca do swoich ludzi. Herhor powiadamia go o tym, że trzy pułki Nitagera odcięły ich od sztabu. Następca tronu wpada we wściekłość i prowadzi oddział Greków do szturmu na nieprzyjacielskie pułki. Pokonują je. Nitager przyznaje, że zwycięstwo należy do młodego Ramzesa. W drodze powrotnej do Memfis Ramzes zauważa na drzewie powieszonego człowieka. Okazuje się, że to niewolny chłop, którego kanał zasypano. Ramzes o niczym nie wiedział i rozkazał zdać relację z historii nieszczęśnika, a dowiedziawszy się prawdy jest zszokowany i dalej podróżuje w milczeniu.
Po powrocie Eunan zostaje nagrodzony przez ministra wojny za zauważenie skarabeuszy na drodze przemarszu wojska. Otrzymuje pierścień z wyrytym imieniem bogini Mut. Minister dopytuje się o to, gdzie podziewał się młody Ramzes w czasie, gdy wojsko szło przez wąwóz, ale Eunan przysięga, że nie wie. Herhor rozkazuje ukarać go pięćdziesięcioma kijami. Tutmozis wykupuje ukochaną następcy tronu i przybywa z nią do Memfis. Książę przyrzeka swoim żołnierzom, że nagrodzi każdego jedną drachmą za udział w walce, jednak nie zostaje mianowany dowódcą korpusu, ponieważ Herhor wykazał że Ramzes XIII popełnił wiele błędów w swoich działaniach. Młodzieniec jest rozczarowany i nie stać go na spełnienie swej obietnicy. Prosi o pomoc matkę, ale ta odmawia i mówi, żeby pożyczył pieniądze od kapłanów albo odprawił dziewczynę, którą przywiózł ze sobą. Żadne z tych wyjść nie zadowala następcy tronu, postanawia więc wydzierżawić kilka folwarków u Fenicjanina - Dagona, a za zdobyte pieniądze wypłaci żołnierzom przyrzeczony żołd.
Ramzes osadza Sarę w jednym z folwarków, które należą do władcy. Stan wody w Nilu nie powiększa się, wobec czego mieszkańcy Egiptu oskarżają Żydówkę o rzucenie uroku, który powstrzyma coroczną powódź i doprowadzi do klęski. Ludzie chcą wyładować na niej swą frustrację i rzucają w nią kamieniami. W obronie dziewczyny staje nieznajomy człowiek. Ma ogoloną głowę i ubrany jest w skórę pantery. Przemawia do tłumu i wyjaśnia, że Sara nie mogła sama zmienić woli bogów, którzy decydują o stanie wody w rzece, a tego typu plotki rozpuszczają wrogowie księcia. Podczas gdy tajemniczy człowiek przemawia, Nil przybiera, a ludzie radośnie obserwują rzekę z jej brzegów. Przypływa Ramzes, który, widząc jak potraktowano jego ukochaną, wpada we wściekłość i chce zabić winnych jej zranienia, jednak powstrzymuje go Tutmozis. Następca tronu nie porzuca jednak tej sprawy i w ciągu miesiąca następują przesłuchania osób podejrzanych o najście folwarku należącego do młodego Ramzesa. Młodzieniec wysłuchiwał zeznań ludzi i doszedł do wniosku, że nie można pociągać ich do odpowiedzialności, ponieważ są niewinni, a w tamtym miejscu znaleźli się przypadkowo i na pewno nie odważyliby się podnieść ręki na wybrankę następcy tronu. Młody Ramzes chce ich ułaskawić, ale dowiaduje się, że jest to niemożliwe, ponieważ nie ma on do tego prawa. Jest strapiony, ponieważ ściągnie karę na niewinnych ludzi. Nocą słyszy głos dochodzący spośród drzew, który oznajmia, że ludzie zostaną ułaskawieni, jeżeli dozorca folwarku odstąpi od zarzutów. Ramzes doprowadza do takiego obrotu sprawy i niewinni ludzie odzyskują wolność.
Następca tronu chce dowiedzieć się, kim jest człowiek, który udzielił mu rady. Przebiera się i incognito płynie po Nilu, zatrzymując się przy swoich folwarkach. Rozmawia z ludźmi, którzy tłumaczą, że przydałby się lepszy system nawadniający uprawy. Odkrywa, że w jego imieniu obciąża się chłopów dodatkowymi podatkami, o których nie wiedział. Biedni ludzie nie są w stanie płacić, zostają więc pobici i odbiera się im ich dzieci, które zostają niewolnikami. Ramzes domyśla się, że za tym wszystkim stoją kapłani. O księciu zaczynają krążyć wśród ludu legendy. Nie udaje mu się jednak odnaleźć człowieka, którego poszukiwał. Dagon traci łaskę księcia. Prosi o wstawiennictwo Sarę, ale ona odmawia. Fenicjanin przeklina dziewczynę i mówi, że wśród ludu krążą pogłoski, że nie jest wierna następcy tronu. Ramzes otrzymuje w podarunku od Dagona fenicką kapłankę. Sara zaczyna być zazdrosna o ukochanego.
Ramzes XII udaje się do Teb, by złożyć hołd bogom za wylew Nilu, w tym czasie władzę nad państwem przekazuje Herhorowi. Następca tronu jest rozczarowany decyzją ojca i zaszywa się na kilka miesięcy w folwarku, w którym mieszka Sara. Zauważa, że w jej posiadłości mieszkają wyłącznie Żydzi. Do jego uszu dochodzą plotki na jego temat – podobno wyruszy na wielką wojnę i uwolni lud od podatków. Obawia się, że kapłani mogą uznać go za buntownika i zdrajcę obecnego faraona. Od czasu do czasu zauważa, że w pobliżu przepływa łódź, należąca do faraona, a na niej znajduje się Herhor i królowa. Młody Ramzes postanawia spotkać się z nimi. Któregoś razu wraz z Sarą wypływa im na przeciwko. Podczas spotkania Sara zaśpiewała pieśń, którą Herhor uznał za wykradzioną Egipcjanom przez Żydów. Kapłan oświadcza, że dziewczyna jest w ciąży z Ramzesem, chociaż nie jest tego jeszcze świadoma. Herhor i królowa podejmują decyzję o zakończeniu związku młodego Ramzesa i Sary, ale Herhor przekonuje królową, że syn dziewczyny zostanie Żydem, a więc będzie można go obsadzić w Izraelu jako króla. Tymczasem...
